Εἶναι μία πλάνη νά πιστεύουμε ὅτι ὁ δεσπότης εἶναι ὅλη την ἡμέρα νήψη καί προσευχή . Ἀκούει καί Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Ὅμως αὐτό σέ τί ἀφορᾶ τόν Ναό καί τήν ἐνορία ; Τό γεγονός ὅτι τό θρησκευτικό συναίσθημα ἔδωσε ὤθηση στήν πολιτιστική παραγωγή , δέν σημαίνει ὅτι αυτή ἡ παραγωγή θά παρελάσει μέσα ἀπό τον Ναό. Τότε θά ἔπρεπε νά εἴχαμε καλέσει καί τον Καζαντζίδη μέ την Μαρινέλλα νά μᾶς ποῦνε τόν ὕμνο «Μαντουβάλα». Ὅ,τι μπαίνει μέσα στόν Ναό καί ὅ,τι ἀκούγεται καί οι εἰκόνες που εἰσπράττουμε ἔχουν σχέση μέ τό δόγμα καί τό χριστιανικό ἦθος. Δέν εἶν'κακό δεσπότη μου νά ἀκοῦς Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Τό κακό εἶναι νά θέλεις ἀπό πάνω νά γίνεις καί ἀναμορφωτής σύμφωνα μέ τά κριτήριά σου. Τά κριτήρια εἶναι δεδομένα. Καί ὁ κυρ'Σωκράτης καί ὁ κυρ'Πλάτων ἵστανται ἐκτός τοῦ Ναοῦ.

Μέ την εὐκαιρία νά παρακαλέσουμε ἤ νά ἀπαιτήσουμε-- ἐν ἀνάγκῃ διά τῆς ἀποψιλώσεως τῆς κεφαλῆς-- νά πετάξουν τά γύναια ἀπό τά ψαλτήρια νά ξεβρωμίσει ὁ τόπος .Ἡ ὀρθόδοξη παράδοση δέν ἀναγνωρίζει κάτι τέτοιο. Την παράδοση τήν δημιουργοῦν καί τήν ἑρμηνεύουν οὶ ἅγιοι καί ὄχι οἱ μεταπατερικοί μπουρδολόγοι.Οἱ ἅγιοι -λένε- ἦταν τότε ! Πότε τότε καλέ ! ἦταν οἱ ἅγιοι; Μέ τους ἁγίους μιλήσαμε, συναναστραφήκαμε καί πήραμε τήν εὐχή τους καί αὐτά τά πράγματα που λένε αὐτοί , οἱ ἅγιοι δέν μᾶς τά εἴπαν. Θά ἀφήσουμε τούς ἁγίους γιά νά πάρουμε ἀπό κοντά αὐτούς , που ἀποδεδειγμένα κινοῦνται ἀπό τά πάθη τους , την ἰδιοτέλειά τους καί ἀναρριχῶνται σάν τίς κάμπιες που πιάνονται ἡ μία πίσω ἀπό τον πισινό τῆς ἀλληνῆς;